cookies

Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies i podobnych technologii m.in. w celach reklamowych i statystycznych oraz w celu dostosowania naszych serwisów do indywidualnych potrzeb użytkowników. Mogą też stosować je współpracujący z nami reklamodawcy, firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W programie służącym do obsługi internetu można zmienić ustawienia dotyczące cookies.Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia.

Dlaczego oprócz „czasu” szkoda też „atłasu”?

Michał Wojciechowski, 28.04.2018

Stanisław August Poniatowski na obrazie Marcello Bacciarellego

„Szkoda czasu i atłasu” jest popularnym powiedzeniem wypowiadanym, gdy coś wydaje się nam bezcelowe i nie warte uwagi. Powstanie tego frazeologizmu przypisuje się królowi Stanisławowi Augustowowi Poniatowskiemu, który w ten właśnie sposób zareagował na pewne zdarzenie.

Rzecz miała miejsce 25 listopada 1764 r. w dniu koronacji Stanisława Augusta. Uroczystość ta z racji tego, że odbywała się w Warszawie, a nie w Krakowie odbiegała od wcześniejszych tego typu wydarzeń. Rolę katedry wawelskiej odegrała katedra św. Jana, Wawelu – Zamek Królewski, na którym miała miejsce pokoronacyjna uczta.

Stanisław August Poniatowski w stroju koronacyjnym.
Obraz Marcello Bacciarellego

Monarcha w tym czasie przyjmował gratulacje od najróżniejszych osób. Wiadomym było, że nowy władca jest prawdziwym człowiekiem oświecenia, obytym w świecie, oczytanym, miłośnikiem kultury i sztuki. Zapewne dlatego jeden z przybyłych gości postanowił pogratulować Stanisławowi Augustowi koronacji własnoręcznie napisanym na atłasie wierszem. Warto dodać, że atłas w tamtych czasach należał do bardzo drogich tkanin, sprowadzanych aż z Persji.

Niestety, nie znamy ani imienia, ani nazwiska owego „atłasowego poety”. Nie wiemy również jak brzmiał dokładnie jego pochwalny wiersz na cześć monarchy. Wiemy natomiast jaka była reakcja Stanisława Augusta Poniatowskiego po jego usłyszeniu. Powiedział on bowiem:

Szkoda czasu i atłasu, byś się wdzierał do Parnasu.

W ten uszczypliwy sposób monarcha dał do zrozumienia poecie, że brak mu talentu - nie ma dla niego miejsca w siedzibie Apolla i szkoda na jego „poezję” czasu i tak cennej tkaniny, jaką jest atłas, którą zniszczył, żeby zapisać swój wiersz.

Królewskie powiedzenie szybko stało się dworską anegdotą i w skróconej wersji przetrwało do naszych czasów.





Komentarze

Udostępnij ten artykuł
Nikt jeszcze nie skomentował tego artykułu

Skomentuj artykuł

Przedłuż subskrypcję, aby dodać komentarz.

Polecane artykuły
pokaż wszystkie artykuły
Reklama
Wszelkie prawa zastrzeżone. © 2017 Kurier Historyczny. Projekt i wykonanie:logo firmy MEETMEDIA